In het rapport ‘Het belastingsbeleid en het leefmilieu’ van september 2009 onderzoekt de Hoge Raad voor Financiën de eigenschappen van belastingen om beslissingen te sturen ten gunste van het leefmilieu. Algemeen geeft de Hoge Raad de voorkeur aan het fiscale instrument voor beleidsmaatregelen die gezinnen en kleine en middelgrote ondernemingen betreffen, en verhandelbare vergunningen voor grote bedrijven boven de minder doeltreffende reglementerende instrumenten. Vanuit het oogpunt van de internalisatie van de externe kosten (‘de vervuiler betaalt’) stelt de Hoge Raad voor om milieubelastingen voorrang te geven op milieusubsidies en - in afwachting van een Europees beleid - eerder toe te geven op fiscale en sociale heffingen die geen verband houden met de CO2-uitstoot om onze concurrentiepositie te handhaven. Op lange termijn zouden de aansporingen door een milieufiscaliteit voor de ontwikkeling van niet-vervuilende technologieën overigens tot een concurrentievoordeel moeten leiden.
